کو قسمِ چشم...

گوشم شنید قصۀ ایمان و مست شد

کو قسم چشم؟ صورت ایمانم آرزوست

عجیب است این رابطۀ معکوس عمر با اطمینان، که روز به روز بر حیرت و ابهام می‌افزاید. غریب‌تر و تنهاتر می‌شوی در همهمۀ جهان شلوغ... یک حجم کمرشکن ناشناخته بر فکر و سر و جانم است. فقط تو را می‌شناسم و اگر مشاعر ضعیفم یاری کند، ببینمت، بشنومت، احساست کنم و بتوانم بر آشفتگی عظیم درون چیره شوم. همه‌کس منی، کمکم کن همیشه ببینمت.